ยินดีต้อนรับคุณ บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?

= = = =
   quick search  

ผู้เขียน หัวข้อ: บันทึกความทรงจำยุคขาว...  (อ่าน 257406 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

21 กรกฎาคม , 2008, 03:30:10 PM
ตอบกลับ #15

อีกอย่าง...
ถ้าท่านสมาชิกท่านใดเล่าเรื่อง และมีรูป ชื่อ ที่อยู่ ของเจ้าของเรื่องได้ แต่ต้องขออนุญาติเจ้าของเรื่องก่อนนะ
หากขอได้ ก็จะยิ่งดีเลยครับ
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

21 กรกฎาคม , 2008, 07:42:36 PM
ตอบกลับ #16
  • กำลังฝึกหัดกินมังสวิรัตน์อยู่ครับ
  • มิตร.ธรรม.
  • *****
  • กระทู้: 71
  • อนุโมทนา: 0

ผมยังประชุมธรรมไม่ได้อะครั้บ ผมอายุแค่ 12 เอง T^T



สวัสดีครับ ท่าน บุคคลทั่วไป ผู้น้อยศิษย์แห่งฉงเต๋อคนใหม่ผู้นี้ขอน้อมคาราวะ
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

21 กรกฎาคม , 2008, 08:11:36 PM
ตอบกลับ #17
  • ไม่ใช่ LuckyCat นะ
  • Global Moderator
  • มิตร.ธรรม.
  • *****
  • กระทู้: 4181
  • อนุโมทนา: 34
  • ก็แค่แมวขี้เกียจตัวนึง
    • ~ บอร์ดแมวเมา ~

อีกอย่าง...
ถ้าท่านสมาชิกท่านใดเล่าเรื่อง และมีรูป ชื่อ ที่อยู่ ของเจ้าของเรื่องได้ แต่ต้องขออนุญาติเจ้าของเรื่องก่อนนะ
หากขอได้ ก็จะยิ่งดีเลยครับ

ไม่มีอะไรจะเล่า .... ก็ไม่ต้องโชว์รูป ...
อุอุอุ ...

รอดตัว


อ่ะ .. เรื่องจริง ไปรับธรรมะอย่างง่ายดายมาก ประชุมธรรมอย่างง่ายดายมาก ทำงานธรรมอย่างง่ายดายมาก .... ชีวิตนี้ไม่มีอะไรตื้นเต้นน่าพิสวงเลยซักนิด .... (ให้ตายสิโรบิ้น)

เลยไม่รู้จะเอาอะไรมาเล่า
อย่าคิดว่าตนเองเก่ง อย่าคิดว่าคนอื่นขาดตนเองไม่ได้ -- หลักการในการทำงานของแมวขี้เมา
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

21 กรกฎาคม , 2008, 09:57:09 PM
ตอบกลับ #18

เมื่อประมาณต้นเดือนสิบ ปี 2548

มีข่าวน้ำท่วมที่ จ.น่าน น้ำป่าไหลบ่ามาท่วมตัว อ.เมือง และสองริมฝั่งแม่น้ำน่าน
จนท.เทศกิจประกาศให้ประชาชนที่อยู่สองฟากแม่น้ำน่าน ขนของชั้นล่างขึ้นไปไว้ชั้น 2
พ่อค้าแม่ค้า ตึกพานิชย์ส่วนใหญ่แถวริมฝั่งน้ำน่านไม่สนใจ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีน้ำท่วมใหญ่เลยไม่สนใจ
พอน้ำป่าใหลมาก็ขนกันไม่ทันจนต้องเสียสินค้ามากมาย

ขณะเกิดเหตุน้ำท่วม บริเวณฝั่งแม่น้ำน่าน แถว ต.เมืองจัง อ.มือง เพิ่งสร้างสถานธรรมเสร็จพอดี ทาสีขาวใหม่เอี่ยม
น้ำก็ท่วมเลยปลั๊กไฟมานิดนึง(ดูรูปประกอบ) ขี้โคลนเต็มพื้นไปหมด ผู้คนต่างอพยพไปอยู่บนดอยที่วัด หมู่ 3 
2 วันผ่านไป น้ำลดทุกคนก็มาเก็บข้าวของ ล้างทำความสะอาดบ้านกัน ไม่มีน้ำดื่ม น้ำกิน น้ำใช้ หุงหาอาหารก็ยังไม่ได้ ต้องอาศัยทางการและคนบริจาคน้ำ อาหารแห้ง

ชาวบ้านก็มีเสียงกันว่า
"ต้องเป็นสถานธรรมนั่นแหละ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีน้ำท่วมใหญ่อย่างนี้มาก่อน
เพราะสถานธรรมมาสร้าง...น้ำก็เลยท่วม"


แต่...ที่น่าแปลกมากคือ ลุงแสวง เจ้าของที่ที่บริจาคที่ดินให้สร้างสถานธรรมนั้น
ท่านบอกว่า ก่อนวันน้ำท่วมท่านได้วางแก้วน้ำพลาสติกพร้อมถาดพลาสติกไว้ข้างอ่างล้างจาน(ดูรูป)

และกระติกน้ำวางในอ่างล้างจาน
พอหลังจากน้ำลดแล้ว กระติกน้ำลอยตกลงไปอยู่กับพื้นเปื้อนขี้โคลนหมด แต่...แก้วพลาสติกซึ่งเบากว่ากลับอยู่ที่เดิมและไม่เปื้อนขี้โคลนด้วย


และยังมีญาติธรรมท่านหนึ่ง ชื่อป้านวย บ้านชั้นเดียวอยู่ไม่ห่างสถานธรรมนัก ท่านบอกว่าวันที่น้ำท่วม ท่านลืมองค์พระอาจารย์จี้กง ทำด้วยทองแดง ขนาดเท่านิ้วโป้ง ท่านวางไว้ที่ขอบอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ ลืมเอาไปติดตัว ตอนน้ำท่วมก็หนีน้ำไปอยู่วัด แต่หลังจากน้ำลดก็มาดู ปรากฏว่า องค์พระอาจารย์ยังออยู่ที่เดิม ทั้งๆที่น้ำไหลมาแรงมากขนาดเตียงนอนน้ำยังพัดจนพลิกคว่ำหงายท้องขึ้น เสื้อผ้า ของใช้บางส่วนถูกน้ำพัดพาไปหมด แต่...องค์พระอาจารย์ยังอยู่ แม้แต่บริเวณห้องน้ำ สบู่ ยาสีฟัน ฝงซักฟอก ในห้องน้ำก็เปื้อนขี้โคลน น้ำพัดไปบ้างบางส่วน

แม้ชาวบ้านแถวนั้นเค้าจะว่าสถานธรรมอย่างไร แต่ญาติธรรมที่นั่นก็ได้รับกำลังใจจาก  ได้รับความเมตตาจากสิ่งศักสิทธิ์ที่ทิ้งประจักษ์ให้ญาติธรรมที่นั่นเข้าใจ ไม่หวั่นไหวต่อคำพูดไดๆ ของชาวบ้าน

ผู้น้อยเคยถามอาวุโสที่นั่น เค้าก็บอกว่าตอนแรกก็รู้สึกไม่ดี กลัว แต่พอรู้เห็นประจักษ์ด้วยตัวเองแล้วยิ่งสร้างความศรัทธา จริงใจต่อความยิ่งใหญ่ในพระโองการฟ้าฯ บางคนไม่เห็น ไม่รู้ ไม่เชื่อ แต่เราเห็นเรารู้ เราย่อมเข้าใจเอง

พระอาจารย์เคยเมตตาไว้ว่า...
"งานปรกโปรดฉุดช่วยเวไนย ทุกอย่างย่อมมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง หนุนหลังเสมอ เพียงเรามีใจศรัทธาจริง ไม่เสแสร้ง ทำด้วยใจเมตตาอย่างพระพุทธะ พระโพธิสัตว์ที่มีต่อคนผู้หลงเวียนว่าย เบื้องบนจะไม่ทอดทิ้ง"
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

22 กรกฎาคม , 2008, 07:24:54 PM
ตอบกลับ #19
  • บุคคลทั่วไป

จำได้ว่าเมื่อ 4 ปีก่อน

ได้มีโอกาสนั่งรถแคปไปงานธรรมะกับเตี่ยนฉวนซือ ทางภาคเหนือ นั่งรถข้างหลังกับพวกพี่ๆ
ตอนนั้นพี่เค้าเรียนมหาลัยใกล้จบแล้ว ส่วนผมกำลังเรียนปีหนึ่งเอง

วันนั้นเดินทางตอนกลางวัน ออกตั้งแต่ ตี 5 พอตอนสายๆอากาศก็ร้อนมาก...(เมษาฯ) ข้างหลังไม่มีแอร์ อากาศร้อนอบอ้าวไปหมด พวกผมก็นั่งกัน 5 คน และยังมีของสดเจ ของแห้ง ผลไม้  ขนมฝากญาติ กับข้าวกินมื้อเที่ยงและกระเป๋าเสื้อผ้าของแต่ละคนอีก  พอถึงปั้ม จอดรถทีไรเหงื่อแตกทุกที ต้องวิ่งลงมาหลบที่ร่ม รอจนกว่ารถจะออก

ช่วงนั้นยังเป็นนักศึกษาอยู่ รายได้ก็ไม่มี การไปงานธรรมะ ตจว. คือ แค่อยากไปเที่ยว

มีพี่คนหนึ่งใจดีมาก(ชื่อโอ)...รีบเข้าเซเว่นแล้วซื้อน้ำมาครึ่งโหล แบ่งให้พวกเราที่นั่งข้างหลังด้วยกันดื่ม
พี่เค้าจะรอให้เราดื่มจนหมดแล้วแกค่อยดื่มทีหลัง พอเตี่ยนฉวนซือเข้าห้องน้ำมา ท่านก็บอกว่า
"พวกเจ้าเห็นมั้ย...ไอ้โอมันเสียสละขนาดไหน  ขนาดในกระเป๋ามันมีเงินแค่ 50 บาท เอง อากาศร้อนๆ อย่างนี้
มันยังอุตสาห์ควักกระเป๋าเกลี้ยงไปซื้อน้ำให้พวกเจ้าอีกแน่ะ"

อาจารย์ก็เลยเอาเงินให้พี่คนหนึ่งไปซื้อน้ำเพิ่มและขนมมาให้เรากินกัน
ขอบคุณอาจารย์เมตตา...
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

25 กรกฎาคม , 2008, 05:40:32 PM
ตอบกลับ #20

ชื่อ...เอ๋กับวุฒิ
อยู่งามวงศ์วานอ่า
ยินดี๊ยินดี

หุ . . . อยู่งามวงศ์วานด้วยเหรอครับ

มีต่อคับ....
หลังจากประชุมธรรมวันอาทิตย์แล้วพี่วุฒิยังไม่เชื่อ  คิดว่าผู้หญิงคนนั้นต้องท่องมาแน่เลย  ซึ่งพระอาจารย์มาเมตตาประทานธรรมะโอวาท และเพลงธรรมทำนองเพลง...คืนข้ามปี กับพระโพธิสัตว์กวนอิม...

พอกลับถึงบ้านพี่แกก็จุดธูปบอก ถ้าเป็นจริงขอให้มาเข้าฝัน    คืนวันอาทิตย์ แกนอนอย่างตั้งใจที่จะได้เจอในฝัน  แต่...ไม่เป็นอย่างที่คิดครับ พอวันรุ่งขึ้น(วันจันทร์)พี่วุฒกับแฟนก็ไปส่งของเหมือนเดิม วันนี้พี่แกบอกว่า
"ไหนๆก็ฟังเพลงธรรมแล้ว ลองตั้งใจฟังสักตั้งหนึ่งซิ..."
ทีนี้หละคับ พอแกเปิดเพลง "ศิษย์เราอย่ากลัว" อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา พี่วุฒิบอกว่าน้ำตาลูกผู้ชาย
ตั้งแต่เกิดมาน้ำตาไม่เคยไหลง่ายๆอย่างนี้ ฟังไปสักพักน้ำตาไหลออกมาเอง
แล้วก็เห็นพระอาจารย์จี้กงอยู่ข้างหน้ารถอีก...แกยิ่งปีติใหญ่เลยคับ แกบอกว่าเชื่อสนิทเลย....

พอวันพฤหัสที่ 24 พี่วุฒิกับแฟนแวะที่ต้าเมี่ยวซื้อเพลงธรรม ตอนขึ้นไปไหว้พระเย็นชั้น 3 แกบอกนี่แหละใช่เลย องค์ใหญ่ๆขวาสุดเนี่ย ที่เห็นหน้ารถ...
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

29 กรกฎาคม , 2008, 02:58:57 PM
ตอบกลับ #21

ไม่มีใครบันทึก อั้วจะบันทึกต่อละนะ....
....
เมื่อกลางปี 50
ที่สถานธรรม ไท่ฝอ อ.ร้องกวาง จ.แพร่
มีญาติธรรมคนหนึ่งชื่อ โกบิน(หญิง) อยู่บ้าน แม่ทราย อ.ร้องกวาง คุณโกบินรับธรรมะมาหลายปีแล้ว
คุณโกบินมีอาชีพทำสวนและรับเหมาต่อเติมบ้าน
ทุกครั้งที่มีชั้นเรียนก็มาช่วยแม่ครัวทำกับข้าวให้ญาติธรรมกินเสมอๆ

ช่วงหลังสงกรานต์ไปรับงานต่อเติมมากหน่อย ทำงานจนเมื่อยแข้งขา ก็เลยไปหาหมอนวด
(หมอนวดคนนี้ดูดวงเป็นด้วย) ก็ให้หมอนวด นวดทั้งตัวเลย พอนวดๆ ถึงที่ฝ่ามือ หมอนวดก็หยุดนวด
จ้องตาค้างที่ฝ่ามือ สักครู่แล้วพูดกับคุณโกบินว่า

"คุณโกบิน มีคาถาศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว เป็นคาถาชั้นสูงของเบื้องบน ขอหน่อยได้มั้ย...."

คุณโกบินก็ตอบอย่างงงๆว่า
"คาถาอะไร...ฉันไม่ได้สักติดตัวเลยนี่"

"แล้วคุณโกบินไปรับคาถามาจากที่ไหนเหรอ...ดูลายมือแล้วก็เห็นเลย...มี 5 คำ เป็นคาถาที่สูงส่งนะ แม้เทพชั้นสวรรค์ก็ยังรับไม่ได้ แต่คุณโกบินรับมาจากใคร...?"

คุณโกบินก็นั่งนึก...
"อ่อ...คาถา 5 คำนั่นเหรอ ฉันรับจากที่สถานธรรม แต่...บอกไม่ได้นะ ถ้าอยากได้วันหลังต้องไปกับฉันนะ..."

....
....
....
บันทึก 29/07/51
15.00 น.
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

30 กรกฎาคม , 2008, 08:39:43 PM
ตอบกลับ #22

หลังสงกรานต์ที่ผ่านมา...ก่อนชั้นประชุมธรรม

ผู้น้อยได้มีโอกาสไปชวนญาติธรรมบ้าง
มีอยู่วันหนึ่งป้าอารีก็พาไปหาญาติแถวๆ บ้านแก(บ้านวังโป่ง อ.ร้องกวาง จ.แพร่) ตอนกลางวันไปแล้ว...เงียบ...
ไม่ค่อยมีคนอยู่เลย คนเค้าไปทำนาทำสวนกัน ต้องกลับสถานธรรมก่อน

ตอนเย็น...คนเริ่มกลับจากทำงาน รอให้ชาวบ้านกินข้าวเย็นเสร็จ แล้วค่อยเข้าไปคุย
ก็ได้มีโอกาสไปหลายบ้านหน่อย และก็มีบ้านหลังหนึ่งอยู่กัน 4 คน มียายเตียว ลูกสาว ลูกเขย
และหลานสาวอีกคน พอผ่านหน้าบ้านยาย แกก็เรียกหา...และเชิญให้เข้ามาในบ้าน
ผู้น้อยก็งง...ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักยายคนนี้มาก่อนเลยนะ...

ยายเตียวก็เชิญให้นั่งหน้าบ้าน เปิดไฟสว่างๆ เอาน้ำมาต้อนรับ แกก็ดีใจใหญ่เลย
คุยไปคุยมาจึงรู้ว่า....ยายเตียวเพิ่งได้รับธรรมะเมื่อเดือนที่แล้ว จริงๆมีคนมาชวนยายไปหลายครั้ง
และหลายปีมาแล้ว แม้แต่ลูกสาวแกก็บอกให้แม่ไปรับธรรมะด้วยกัน แต่แกไม่ยอมไป

จนกระทั่งหลังจากที่หลานสาว (ชื่อพิมพ์ - ดูรูป) เสียไปแล้ว ก็มาเข้าฝัน บอกให้ยายไปรับธรรมะ
พร้อมกับพายายไปเที่ยวข้างบน ยายเตียวบอกว่าสวย...ม้าก...เป็นที่ที่สงบ มีแต่สวนดอกไม้ กลิ่นหอมอบอวนไปทั่ว
และมีหลายสถานที่ แต่ละที่ก็แตกต่างกันไป



หลังจากหลานสาวมาเข้าฝันแล้ว ยายเตียวก็นึกทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา ซึ่งมีเหตุการณ์ที่น่าอัศจรรย์ดังนี้
1.ก่อนที่หลานสาว(ทิพย์)จะเสีย 2-3 วัน แม่น้องทิพย์บอกว่า เห็นลูกมักพูดว่า "เจ้าแม่กวนอิมจะมารับหนูไป"
แต่แม่ก็ไม่คิดอะไร แค่บอกให้ลูกไม่ต้องพูดมันไม่เป็นมงคล
2.ตอนที่เสีย ก็หลายชั่วโมงแล้ว ก่อนเอาเข้าโลงตัวยังนิ่มเหมือนคนนอนหลับ แม้แต่น้องสาวอีกคนที่อายุน้อยกว่า ปีสองปียังบอกกับแม่ว่า..."แม่เอาเข้าไปในโลงทำไม พี่ทิพย์เค้านอนหลับบ่ดาย" และยังพูดอีกว่า "แม่...พี่ทิพย์เค้าพนมมือเหมือนเจ้าแม่กวนอิมเลย"
3.น้องทิพย์มักมาสถานธรรมบ่อยๆ มากับป้าคนข้างบ้าน เวลามาสถานธรรมก็ได้มาไหว้พระ เล่นกิจกรรมกับพี่เลี้ยงเด็กอยู่เป็นประจำ

หลังจากที่ยายเตียวทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด จึงเข้าใจว่า...อย่างนี้นี่เอง....
ยายก็เลยยอมมารับธรรมะ และเข้าประชุมธรรมในวันที่ 26-27 เม.ย. ที่ไท่ฝอ

ยายเตียวก็เลยเอารูปนี้มาให้ดู และก็บอกว่าเก็บไว้สักรูปนึงก็ได้...
ก็เลยขอมา...ให้ดูกันหล่ะคับ

คำเตือน...
เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส ไม่มีเสียง เอาไปทดลองในห้องแล็บไม่ได้
ต้องใช้วิจารณญาณตนเอง...
แต่...เป็นสิ่งที่มีปรากฏทุกที่ ทุกเชื้อชาติ ยิ่งวงการบำเพ็ญธรรมต่างๆ แล้วยิ่งมีให้เห็นบ่อยๆ


สำคัญ...อย่ายึดติด เพราะสิ่งเหล่านี้ เพียงทำให้เราเข้าใจชีวิตการเกิดตาย
และทำให้เข้าใจมากขึ้นว่าหนทางที่ดี ที่ทำให้พ้นจากสิ่งเหล่านี้ คือ อะไร...และอะไรดีที่สุด...
นั่นก็คือ...การบำเพ็ญ...


30/7/51
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

1 สิงหาคม , 2008, 12:18:35 AM
ตอบกลับ #23
  • เคยคิดว่าชีวิตนั้นไม่มีค่า เมื่อได้มาพบธรรมชีวิตก็เปลี่ยนไป
  • Moderator
  • มิตร.ธรรม.
  • *****
  • กระทู้: 1116
  • อนุโมทนา: 3
  • ซนเมือนลิง แต่จริงใจนะจ๊ะ((ขอบอก ๆ))
    • อีเมล์
จิตแท้  เป็นธาตุตามธรรมชาติ สามารถรู้หรือมองเห็น
ครั้นมีเครื่องหุ้มห่อ มีอวิชชา เป็นต้น ก็สูญเสียธรรมชาติเดิม
ดังนั้น จงกำจัดอวิชชา ก็จะมีจิตพุทธะ  แต่พึงรู้ไว้ว่ามันยากจนเป็นยอดศิระ

พุทธทาส   อินทปัญโญ
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

4 สิงหาคม , 2008, 07:39:47 PM
ตอบกลับ #24

เมื่อต้นปี 50
ผู้น้อยมีโอกาสไปช่วยงานธรรมะ ที่สถานธรรม ไท่เซียน อ.ปากพนัง จ.นครศรีธรรมราช
ผู้น้อยเดินทางไปก่อน 4-5 วัน (เตรียมงานชั้นประชุมธรรม)

มีอยู่วันหนึ่งตอนเช้าๆ ไปซื้อผักกับพี่นงมาทำกับข้าวกินกัน
ตอนถึงที่ตลาดก็เจอพี่เล็กขายดอกไม้ พี่นงก็ให้ผู้น้อยนั่งเฝ้าดอกไม้ของพี่เล็ก แล้วพี่เล็กกับพี่นงก็ไปซื้อผัก
ผู้น้อยก็ซื้อหนมครกมานั่งกินเฝ้าร้านดอกไม้สักพัก ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวๆ 30 กว่าปี เดินเข้ามา และถามว่า
"พี๋เล้กอยู่มั่ย...นอง"

ผู้น้อยตอบไปว่า
"พี่เล็กกับพี่นง ไปซื้อผัก...ไม่ทราบเอาดอกไม้อะไรหรือ...?"

"อา...เห็นพี่เล็กบอกว่า ที่บ้านพี่เล็กจะมีทำบุญ...อืมไม่ใช่...รับธรรม ๆๆ อะไรสักอย่างนึงแล...
...พอดีวันก่อนคุยกันไม่ค่อยสนใจก็เลยจำไม่ได้ว่าวันไหน..."


"อ่อ...ดีเลยคับ...วันเสาร์อาทิตย์ที่จะถึงนี่เหละ จะมีรับธรรมะกับชั้นเรียนใหญ่แล้ว คนมากันมากมายเลยนะ"
ผู้น้อยก็พูดต่อว่า
"แล้ว...พี่เล็กเค้าชวนพี่ไว้เหรอ"

"ก็ไม่เชิงนะ...พอดีที่บ้านดิฉันมีองค์(ร่างทรง) องค์ท่านบอกว่า ที่บ้านพ่อมวญ(พ่อพี่เล็กและพี่นง)
มีเทพองค์ใหญ่ๆ ใหญ่มากๆ และมีองค์นึงท้องใหญ่ๆ และมีแสงสว่างจ้า...แผ่ทั่วปากพนังตะวันตกเลย"


"โอโห...พี่...พี่โชคดีมากเลย.. งานนี้พี่อย่าพลาดเลยหล่ะ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทพท่านบอกทางดีให้แล้ว
พี่ต้องไปให้ได้นะ"


พี่เค้าก็คุยกับผู้น้อยสักพักนึง  เขาก็ฝากบอกพี่เล็กว่ามาหาที่ร้าน...แล้วเขาก็หิ้วของกลับบ้าน
แต่ผู้น้อยไม่แน่ใจว่าวันงานประชุมฯพี่คนนี้ได้มารึเปล่า เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่ทั้ง 2 วันเลย

แต่ถึงยังไง...
ผู้น้อยก็เชื่อได้ว่างานปรกโปรดยุคนี้ มี 3 พระบรรพจารย์ของเรามาทำหน้าที่ครั้งนี้ ทั้งๆที่ตอนนั้น การกราบไหว้พระและชั้นเรียน จัดกันที่บ้านพ่อมวญ (ตำหนักพระครัวเรือน) ซึ่งเป็นบ้านธรรมดาๆ


บันทึก
4/08/51



โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

5 สิงหาคม , 2008, 08:08:26 AM
ตอบกลับ #25
  • ถ้าเราหลุดจากสิ่งที่เป็น...เราก็จะพบซึ่งธรรมะ...พบแท้ซึ่งความสุข
  • Moderator
  • มิตร.ธรรม.
  • *****
  • กระทู้: 3956
  • อนุโมทนา: 83
  • จิตธรรม
    • อีเมล์

(ที่อื่นไม่มีบ้างเหรอค่ะ)

มีแต่ของในเครืออ่ะ

เฮ้อๆๆๆ
ถ้าบนทางเดินที่ผ่านมาเราก้าวเร็วเกินไป
มองย้อนกลับไปดูตัวเองใหม่...แล้วหัดเดินให้ช้าลง



ขอให้ท่านบุคคลทั่วไปมีความสุขทุกวัน...แม้วันเวลาจะเปลี่ยนแปลง
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

5 สิงหาคม , 2008, 02:21:58 PM
ตอบกลับ #26

(ที่อื่นไม่มีบ้างเหรอค่ะ)

มีแต่ของในเครืออ่ะ

เฮ้อๆๆๆ

รอแล้วรออีก... แต่ไม่มีใครมาช่วยลงให้บ้างเล้ย....
อยากให้หลายๆที่ หลายๆ คน และทุกๆ คน มีส่วนร่วมในการมาบันทึกเรื่องราวต่างๆ

แต่....รู้มั้ยเสียใจนะเนี่ย....ที่คนอื่นเขาไม่เข้ามาบันทึกเลย
มีแต่เขียนเรื่องที่มีสาระไม่มาก(โทษนะคับ)
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

7 สิงหาคม , 2008, 11:01:40 AM
ตอบกลับ #27
  • ทหารสละชีพเพื่อชาติ นักปราชญ์สละชีพเพื่อธรรม
  • ประสานงาน เขตชลบุรี
  • มิตร.ธรรม.
  • *****
  • กระทู้: 992
  • อนุโมทนา: 3
  • กองไฟแห่งศรัทธา จุดปัญญาให้เยาวชนไทย
    • เวบไซด์สถานธรรม เทียนเซิงฝอเอวี้ยน http://www.tianshengfovian.com/
    • อีเมล์

เอามาเล่าอีกนะครับ  อ่านแล้วทำให้เข้าใจถึงวาระโปรดสามโลก   มีเหตุการณ์ต่างๆเป็นประจักษ์หลักฐานมากมายแล้วผู้น้อยจะติดตามอ่านตลอดครับ
กองไฟแห่งศรัทธาจุดปัญญาให้เยาวชนไทย
คนทำค่าย002
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

7 สิงหาคม , 2008, 11:33:04 AM
ตอบกลับ #28

เอามาเล่าอีกนะครับ  อ่านแล้วทำให้เข้าใจถึงวาระโปรดสามโลก   มีเหตุการณ์ต่างๆเป็นประจักษ์หลักฐานมากมายแล้วผู้น้อยจะติดตามอ่านตลอดครับ

ผู้น้อยเชื่อว่าอาวุโสหลายท่าน และหลายที่มีเรื่องราวประจักษ์เกี่ยวกับการปรกโปรดมากมายนะคับ แต่บางทีเราจำไม่ได้ หรือไม่ได้คุยกับคนอื่น หรือหรือไม่ได้เข้ามาเล่นในบอร์ดนี้ หรือเค้าไม่รู้จะเล่าไปทำไม...

แต่อย่างไรก็ตาม...อยากให้นักรบแห่งธรรมกาลยุคขาวทุกท่านแบ่งปันประสบการณ์สู่กันฟังนะคับ
โลหิตแห่งชีวิตคือ ความรัก กระดูกสันหลังของชีวิตคือ คุณธรรม
(โอวาทพระธรรมจารย์เทียนหยาน ไท่ห่าว 27/9/50)

เมื่อเจ้าเกิดปณิธาน  เวไนยจึงมีความหวัง
(เหล่าซือเมตตา - ไท่อู้ 1/12/50)
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

7 สิงหาคม , 2008, 11:58:01 AM
ตอบกลับ #29
  • มิตร.ธรรม
  • *****
  • กระทู้: 3
  • อนุโมทนา: 0
    • อีเมล์

อยากจะทำงาน เพื่อพระอาจารย์ไหม ทุกคน  อยากจะตอบแทนพระคุณของเบื้องบนด้วยจิตสำนึกคุณที่แท้จริงแล้วหรือยัง
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

 

ด้วยฟังค์ชั่น ตอบด่วน คุณสามารถใช้โค๊ดและ เครื่องหมายแสดงอารมณ์ได้ เหมือนการตั้งกระทู้ธรรมดา แต่สามารถทำได้สะดวกกว่า

Warning: this topic has not been posted in for at least 120 days.
Unless you're sure you want to reply, please consider starting a new topic.

ชื่อ: อีเมล์:
Verification:
พิมพ์เลข ๕ เป็นภาษาไทยลงในช่องด้านล่าง:



Powered by SMF 2.0.7 | SMF © 2006–2010, Simple Machines LLC
SimplePortal 2.3.3 © 2008-2010, SimplePortal