ข้อมูล-หัวข้อธรรมะ บทความต่างๆ 傳題/資料/文章 > มุมหนังสือ 書籍欄

บันทึกกฎแห่งกรรมยุควิทยาศาสตร์

<< < (5/7) > >>

ลุงวิทย์:
21. ลอกหนังคน

                         น้องสี่ทำโรงงานผลิตอาหาร อุปกรณ์เครื่องใช้ในการผลิต  ล้วนเกี่ยวกับหม้อกระทะ ฟืน ไฟขนาดใหญ่ ๆ ทั้งนั้น เมื่อก่อนอุปกรณ์เครื่องใช้เหล่านี้ยังไม่ทันสมัย ไม่อาจควบคุมได้เหมือนอุปกรณ์เล็กทรอนิกส์ในปัจจุบัน ฉะนั้นจึงเกิดปัญหาหม้อระเบิด เตาระเบิด กระทะแตกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่บ่อย ๆ ทุกครั้ง ที่เกิดอุบัติเหตุอย่างนี้ นอกจากข้าวของแตกหักเสียหาย คนงานบาดเจ็บแล้วบางครั้งยังถูกน้ำร้อนลวกรุนแรง จนถึงแก่ชีวิตก็มี   น้องสี่จึงต้องจัดเตรียมยารักษาแผล  ถูกเผาไหม้ ถูกน้ำร้อนลวกจนเนื้อสุกไว้เป็นประจำในโรงงาน
                          ยาของน้องสี่มีสรรพคุณพิเศษและวิเศษมาก จนผู้คนร่ำลือกันไปทั่วฉะนั้นจึงมีผู้มาขอยาไปใช้เสมอ ซึ่งน้องสี่ไม่เคยปฏิเสธที่จะให้ และให้ทีละมาก ๆ  อีกทั้ง ยังเปิดเผยตำรายาวิเศษสอนให้เขาเอาไปทำใช้เองอีกด้วย ได้ยินคนที่เคยขอยานี้ไปใช้ หรือเอาตำราไปทำเอง  ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เหมือนยาเทวดา เนื้อหนังที่ถูกไฟไหม้ น้ำร้อนลวก กล้ามเนื้อแยก แรงไฟเป็นพิษ หัวใจ ตับไต จะทนพิษความร้อนไม่ไหว เพียงแต่เอายานี้ทาลงไปจะดับพิษได้และเห็นผลทันที
                          วิเศษกว่านั้นก็คือ   บริเวณที่ทายานั้น   เมื่อแผลหาย   ผิวหนังจะคืนสภาพปกติไม่มีร่องรอยบาดแผลให้เห็นเลย    หลายปีก่อนเกิดอุบัติเหตุใหญ่ รถบรรทุกถังบรรจุแก๊สระเบิด ที่ถนนเพชรบุรีในกรุงเทพฯ เป็นเหตุให้คนถูกไฟคลอกตายในรถตาย  เพราะแรงระเบิด ถูกไฟเผาตายไปหลายสิบคน ผู้บาดเจ็บมากบ้างน้อยบ้างมากมายถูกส่งเข้าไปรักษาตัวตามโรงพยาบาลต่าง ๆ  ผู้บาดเจ็บเหล่านั้นส่งเสียงร้องโอดโอยครวญครางไม่ขาดสายเป็นที่น่าเวทนายิ่งนัก ผู้บาดเจ็บหลายคนทนความเจ็บปวดไม่ไหว ทุรนทุรายจนสิ้นใจเป็นโศก
                          นาฏกรรมครั้งใหญ่ที่เขย่าขวัญบีบคั้นจิตใจผู้รู้เห็นเหตุการณ์ ผู้ได้ยินได้อ่านข่าวกันทั่วโลกในครั้งนั้น
                          ทางการแพทย์ที่แผ่นดินใหญ่ประเทศจีน ขอยื่นมือเข้ามาช่วยทำการรักษาให้ยาด้วยเห็นแก่มนุษยธรรม  และสัมพันธ์ไมตรีระหว่างประเทศ เมื่อเพื่อนบ้านทุกข์ร้อนเช่นนี้ เรามีวิธี มียาดีที่จะช่วยเหลือได้ ใครเลยจะเอามือซุกกระเป๋ายืนดูเฉยอยู่ได้
                          ทางการแพทย์ของไทยก็ยินดีรับไมตรีจิตนั้น แต่ยังไม่รู้จักยาสมุนไพร ที่ได้ผลชะงัดตำรับวิเศษนั้นของจีนจึงปฏิเสธไป โดยอ้างว่า ยานั้นยังไม่ได้รับการรับรองสรรพคุณจากองค์การอนามัยโลก ความ ล่าช้าในการตัดสินใจครั้งนั้น  ทำให้ผู้บาดเจ็บต้องตายไปอีกมากมาย โดยไม่มีโอกาสได้ใช้ยานั้น   อุบัติเหตุ สะเทือนขวัญดังกล่าว ได้เรียกเมตตากรุณาธรรมในจิตใจของหลาย ๆ คนให้เกิดขึ้น มีการทำบุญให้ทาน สวดมนต์ภาวนา ถือศีลกินเจ อุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้บาดเจ็บกันทั่วบ้านทั่วเมือง โดยที่ไม่ได้เกี่ยวดองเป็นญาติมิตรต่อกันเลย
                          ยาวิเศษของน้องสี่   ก็มีผู้ปรารถนาดีเสนอให้นำไปรักษาผู้ป่วย   แต่ทางโรงพยาบาลก็ยังไม่ตัดสินใจจะทดลองใช้ ยึดยื้อนานไป  ผู้ป่วยก็ได้แต่ตายไปอีกทีละคนสองคน มีญาติห่าง ๆ ของเพื่อนคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุครั้งนั้นกับเขาด้วย จากการที่แก๊สแผ่กระจายอยู่ในอากาศเป็นบริเวณกว้าง ไฟลุกไหม้ไปตามแก๊ส ใครที่อยู่ในรัศมีแก๊สล้วนติดไฟ  ญาติผู้นี้ถูกไฟลามเลีย  เพียงไหล่แขนข้างเดียว เขาได้รับยารักษาจากน้องสี่ ทายาได้ไม่กี่วันเนื้อหนังที่พองแดงก็หายเป็นปกติ

                         วันหนึ่งพระสงฆ์หนุ่มจากต่างจังหวัดรูปหนึ่ง  อุตส่าห์จ้างเหมารถมาส่งผู้บาดเจ็บคนหนึ่งที่โรงงานของน้องสี่ ผู้บาดเจ็บชายถูกน้ำร้อนลวก  ท่อนบนเนื้อหนังสุกแดงไปครึ่งตัว เขาเข้ารับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงสองเดือนแต่ไม่หาย

                         พระหนุ่มได้เล่าเรื่อง กรรมตามสนอง ของนายพันธุ์ผู้บาดเจ็บให้ฟังว่า

                         นายพันธุ์อายุสี่สิบเอ็ดปี เคยมีอาชีพจับกบขายอยูนานถึงยี่สิบสามสิบปี ปีที่แล้วเขาหารายได้เพิ่มขึ้น    ด้วยการลอกหนังกบสด ๆ ออกเสียก่อน  จะส่งกบไปขายให้ภัตตาคาร ส่วนหนังกบตากแห้งไว้ขายให้แก่พ่อค้าชาวญี่ปุ่น ที่มาผูกขาดซื้อไปเป็นประจำ   กบหนึ่งตัวจึงทำเงินให้ได้ถึงสองทาง ในตลาดสดเราจะเห็นกบเป็น ๆ ที่ถูกลอกหนังทั้งตัวเป็นจำนวนมาก   กบถูกกองทับถมตะเกียกตะกายหาทางปีนป่ายจะเอาชีวิตรอดอยู่ในภาชนะต่าง ๆ    เนื้อที่ปราศจากหนังห่อหุ้มของกบแดงใสทะลุ จนเห็นเส้นเลือดเส้นเอ็น และกระดูก มีเลือดซึมซิบ ๆ อยู่ทั่วตัว  นัยน์ตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดและยังมีชีวิตอยู่ของมัน ทำให้บางคนไม่กล้าสบตาด้วย  จิตใจของคนเราเป็นอย่างไรไป เหตุใดหนอจึงกลืนกิน จึงทำร้ายกันได้ลงคอเช่นนี้

                          นายพันธุ์แม้จะได้เงินทองจากอาชีพนี้มาใช้จ่ายคล่องมือ แต่ต้องประสบวิบากกรรมในชีวิตมากมาย

                         วันหนึ่งเมื่อพระสงฆ์ญาติกันรูปนี้มาเยี่ยม เห็นนายพันธุ์กำลังลอกหนังกบเป็น ๆ อยู่ให้บังเกิดเวทนาสะเทือนใจนัก  จึงขอบิณฑบาตว่า  อย่าเอาความทรมานของเขา    มาเลี้ยงดูชีวิตตนอย่างนี้ต่อไปเลย เลิกเสียเถิด  มิฉะนั้นผลกรรมจะตามสนอง พระสงฆ์ญาติกันรูปนี้   แนะนำให้นายพันธุ์เปลี่ยนอาชีพ  ไปทำงานที่โรงงานผลิตอาหารกระป๋อง มิใช่พระสงฆ์รูปนั้นท่านสาปแช่ง

                         แต่ถึงเวลาผลกรรมตามมาถึงแล้ว นายพันธุ์เข้าทำงานที่โรงงานได้ไม่ถึงเดือน ก็ได้รับอุบัติเหตุถูกน้ำร้อนลวกไปครึ่งตัว

                         นายพันธุ์ได้รับการรักษาเป็นอย่างดี   จากสวัสดิการของโรงงาน แต่หนังที่ถูกลอกไปไม่ยอมเกิดเสียที ยังคงเหมือนเนื้ออ่อน ๆ สีแดงของกบ ที่เขาเคยลอกหนัง   มีเลือดซึมซิบ ๆ เจ็บ ๆ แสบ ๆ ไม่หาย

                         นายพันธุ์ได้รับการรักษาด้วยยาวิเศษพิเศษของน้องสี่อยู่เดือนกว่า จึงมีเนื้อใหม่เกิดขึ้นบางส่วน แต่ส่วนใหญ่ยังคงเหมือนเนื้อกบที่ถูกลอกหนังสด ๆ อยู่อย่างนั้น   
                               
                                โรคจากแรงกรรม  สรรพคุณยาวิเศษยังต้องพ่ายแพ้ให้แก่มัน.


                                                                                            *     *     *     *     *

ลุงวิทย์:
22.สัมภเวสี 

                           บ้านของอาจารย์รุ่งเพชร   เป็นเรือนไม้เก่าแก่สองชั้น    บัดนี้ จำเป็นที่จะต้องขยายนอกชานออกไปอีก เพื่อที่จะได้พอเพียงแก่การรองรับคนที่มีปัญหาต่างๆ มากมาย  และที่จะต้องอาศัยไสยศาสตร์เข้าช่วย  คนที่มาหาอาจารย์รุ่งเพชร  มาจากทั่วทุกสารทิศ  มีทั้งมาขอรับการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ  ขอให้หาฤกษ์ยามมงคล จะขึ้นบ้านใหม่ จะเปิดกิจการ จะตั้งศาลพระภูมิ วันหมั้น วันแต่ง วันเกิด วันตาย วันบวช วันสึก ทุกอย่างดูจะต้องเรียกร้องจากฤกษ์งามยามดีเสียทั้งหมด

                       คนที่มาหาอาจารย์รุ่งเพชร     มีตั้งแต่ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่  หมอ  พยาบาล  ตำรวจ  ทหาร ข้าราชการ พลเรือน เถ้าแก่จนถึงพ่อค้าหาบเร่ ณ เรือนไสยศาสตร์นี้จะมีสมุดเล่มใหญ่ให้เซ็นเยี่ยม เพื่อเป็นที่ ระลึก   เป็นหลักฐานเอ่ยอ้าง  หรือเอาไว้เชิดหน้าชูตาก็ไม่รู้    แต่ภายในสมุดมีชื่อคนเด่นคนดังเกือบทุกหน้า เรือนนี้จึงเป็นเรือนเข้าตำราว่า หัวบันไดไม่แห้ง

                       อาจารย์รุ่งเพชรไม่เพียงจะมีความสามารถรอบรู้เรื่องโหราศาสตร์  และศาสตร์อื่น ๆ ดังกล่าวแล้ว ยังสามารถติดต่อกับโลกวิญญาณ สามารถรักษาโรคแปลก ๆที่การแพทย์ปัจจุบันไม่อาจรักษาให้หายได้ด้วยวิธีไสยศาสตร์อีกด้วย ผลการรักษาของอาจารย์รุ่งเพชร จะไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ผู้คนจึงต่างเลื่อมใส 

                              วันนี้ พยาบาลกับครูผู้สามี พาลูกหญิงอายุหกปี   มาขอรับการรักษาจากอาจารย์รุ่งเพชรด้วย  ปัญหาคือ ลูกถูกผีสิง สองสามีภรรยาเป็นปัญญาชนคนมีการศึกษา หากมิใช่จนใจจริง ๆ แล้ว  คงไม่ยอมเชื่อสิ่งตรงกันข้ามกับวิทยาศาสตร์ที่ตนเรียนมาเป็นแน่  อาจารย์รุ่งเพชรตรวจสอบตามพิธีกรรมแล้ว ได้คำตอบมาว่า สัมภเวสีหญิงสาวตนหนึ่ง พอใจในตัวเด็กหญิง ใคร่จะพาไปเป็นลูกบุญธรรม สัมภเวสีเป็นวิญญาณของคนที่ยังไม่ถึงที่ตาย วิญญาณยังคงล่องลอยอยู่

                         วิญาณผีมีมากมายหลายจำพวก เช่นผีบุญ ผีบาป ผีดี ผีร้าย ผีโหด ผีโฉด ผีชั่ว ผีมั่ว ผีทราม ผีรังควาน ผีก่อกวน  ผีโลภ ผีหลง ผีคดโกงเอาแต่ได้  ผีไม่ละอาย ผีการพนัน ผีขี้เหล้า ผีขี้ยา ผีตัณหา ผีป่า ผีเจ้าชู้ ผีอดอยาก ผีบ้า ผีมารยา ผีเลื่อนลอย…..
                                สมัยโบราณ คนกับผี ต่างคนต่างอยู่ไม่ปะปนกัน บัดนี้ คนทำตัวเป็นผี  จึงปะปนครึ่งคนครึ่งผี หรือค่อนผีเศษคน ไม่รู้ว่าคนหรือผี     

                               อาจารย์รุ่งเพชรทายทักว่า    เมื่อสิบสองวันก่อน   เด็กหญิงไปเล่นซนที่จอมปลวก    เผอิญสัมภเวสีตนนี้มาอาศัยอยู่ ในจอมปลวกนั้นพอดี เกิดนึกเอ็นดูรักใคร่จึงอยากครอบครองไว้เป็นลูกบุญธรรม

                         เรื่องราวเป็นจริงอย่างที่อาจารย์ทายทัก

                         วันนั้นเด็กหญิงไปเที่ยวสวนเงาะของคุณยาย   ท่านห้ามแล้วว่า  อย่าไปเล่นซนที่จอมปลวก แต่เด็กหญิงไม่ฟัง  คืนนั้น จึงเกิดอาการเผลอไผลปีนขึ้นไปบนดาดฟ้า  ปีนต้นมะม่วง  ซึ่งไม่เคยทำมาก่อน  พ่อแม่พาไปรดน้ำมนต์หลายวัดก็แล้ว พบจิตแพทย์ก็แล้ว จึงพามาที่นี่  พ่อแม่ของเด็กหญิงวิตกโศกเศร้ามาก เกรงว่าลูกจะถูกพราก   

                                บรรยากาศขณะนั้นอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก  หญิงกลางคนที่มาขอคำปรึกษาจากอาจารย์รุ่งเพชรด้วยคนหนึ่งอดสงสารไม่ได้ โพล่งถามออกมาว่า  มีทางกำจัดสัมภเวสีผีร้ายออกไปไหม อาจารย์ตอบว่า  เขาไม่ใช่ผีร้าย  เราคงพอจะตกลงกันได้   พอได้ยินว่าพอจะตกลงกันได้เท่านั้น พ่อแม่ของเด็กหญิงก็คุก เข่าลงก้มกราบอาจารย์อย่างขอบพระคุณซาบซึ้งสุดหัวใจ   น้ำตาไหลพราก    นี่แหละคือหัวใจของคนที่เป็นพ่อแม่     

                               อาจารย์บอกว่า เขา (เด็กหญิงกับสัมภเวสีตนนั้น) มีความผูกพันกันมาก่อน มิฉะนั้น ขณะเล่นอยู่ที่จอมปลวก  เธอคงไม่พูดหรอกว่า หนูอยากอยู่ในนี้จัง

                         อาจารย์ทำพิธีจุดธูปเทียนบูชาครูเรียกผี สักครู่เดียวผีก็มาถึง พ่อแม่กอดเด็กหญิงเอาไว้แน่น ทุกคนในที่นั้นอึดอัดหายใจไม่ออก  มันเป็นความตื่นเต้นบวกกับความกลัวด้วย  สัมภเวสีตนนั้นเข้าสิงสู่ใช้ร่างหญิงกลางคนที่พูดว่า กำจัดผีร้ายออกไปได้ไหม
 
                         อาจารย์พูดจาต่อรองกับสัมภเวสีอยู่นาน จนในที่สุดเธอก็ใจอ่อน รับปากว่าจะไม่พรากลูกเขาไป   แต่มีข้อตกลงว่า จะต้องซื้อตุ๊กตาน่ารักเหมือนเด็กหญิงคนนี้ให้เธอหนึ่งตัว ไปไว้ที่จอมปลวกนั้น จะต้องพิมพ์หนังสือธรรมะแจกจ่ายอุทิศส่วนกุศลให้เธอ  เพื่อเป็นค่าเดินทาง และลบล้างบาปเวรบางส่วน เมื่อได้ไปเกิดใหม่  สุดท้ายก่อนสัมภเวสีจะออกจากร่างหญิงกลางคนผู้นั้นไป  เธอแสดงน้ำเสียงไม่พอใจว่า หญิงผู้นี้ที่เธอใช้เป็นร่าง บังอาจล่วงเกินพูดว่า ให้กำจัดผีร้าย ออกไป จะขอลงโทษนางให้หลาบจำสักหน่อย
                         ….. ว่าแล้วหญิงผู้ถูกใช้ร่างก็ยืนขึ้น  ยื่นแขนทั้งสองออกไปข้างหน้า นัยน์ตามองตรงไม่กระพริบ กลับหลังวิ่งลงเรือนตรงไปที่พุ่มไม้หนามหน้าบ้าน พุ่งตัวทิ้งน้ำหนักคว่ำหน้าลงบนกอหนามนั้น

                        วิญญาณสัมภเวสีออกจากร่างไปแล้ว ทุกคนในที่นั้นวิ่งไปช่วยหญิงกลางคน  ออกมาจากพงรกเธอได้รับบาดเจ็บจากขวากหนามทิ่มแทงไปทั้งตัว ยังมีคำถามจากคนที่ไม่เชื่ออีกมายมายว่า ผีมีจริงไหม 

                               ผีอาจจะไม่แสดงให้เราเห็นชัดว่า  ผีมีอยู่ 

                               แต่ตัวของเราเองจะบอกได้ว่า   ผีอะไรที่สิงอยู่ในตัวเรา.


                                                                                 *     *     *     *     *

ลุงวิทย์:
23.สาวใบ้

                         อาจารย์แซ่กวนซึ่งเป็นสองสามีภรรยา  ไม่เคยเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมเพราะเชื่อมั่นในความเป็นปัญญาชนของตน  แต่ทั้งสองก็หาคำตอบไม่ได้ว่าเหตุใดจึงต้องมีลูกสาวที่เป็นใบ้ถึงสามคน
                         สามสาวใบ้หน้าตาสะสวยสะดุดตาสะดุดใจชายหนุ่มไม่หนุ่มที่ได้พบเห็นทุกราย  แต่พอเข้าใกล้ได้รู้ว่าเธอเป็นใบ้  ต่างก็ผิดหวังเสียดาย  และตีห่างออกไป
                         ชะตากรรมนี้บั่นทอนจิตใจคนทั้งห้าในครอบครัวนี้ตลอดมา  ซึ่งจะเห็นได้ว่า  คุณพ่อคุณแม่ดูแก่ก่อนวัยไปมาก
                         อันการศึกษา  สถานภาพความร่ำรวยนั้น  มิใช่จะนำความผาสุกมาสู่ครอบครัวได้ทั้งหมด จิตใจที่ถูกกดดันด้วยภาวะขาดพร่อง  ภาวะจำยอมมีผลทำให้คนที่ดูอย่างกับสมบูรณ์พูนสุขต้องทุกข์หนักยิ่งกว่าคนทั่วไปในระดับล่าง
มีคำนิยามว่า     คนวัยแรงคุยเรื่องวิทยาศาสตร์  วัยกลางคนคุยเรื่องชะตาชีวิต  ส่วนคนสูงวัย คุยเรื่องศาสนา

                          สามีภรรยาอาจารย์กวนกำลังจะย่างเข้าอายุสูงวัย  ครั้งหนึ่งจึงได้ไปฟังเทศน์ที่วัด   ท่านพูดถึง กฎแห่งกรรม ว่า   คนเราจะต้องรับผิดชอบต่อบุญบาปที่ตนทำไว้    ทุกคนจึงอาจกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้  พระพุทธองค์ทรงสอนว่า   ใครทำกรรมชั่วไว้  ย่อมได้รับผลตอบสนองจากกรรมชั่วนั้น

                          วัฏจักรของ กฎแห่งกรรม ก็คือ ปรากฏการณ์ที่ดำเนินไป เป็นส่วนหนึ่งของมหาจักรวาล
                          มหาจักรวาลเป็นกาลเวลา  และห้วงเวหาหลายชั้นเวียนไปไม่มีที่สิ้นสุดหยุดนิ่ง  การเวียนไปโดยไม่หยุดนิ่ง  ก็คือ หลักการของกฎแห่งกรรม

                          สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทราบถึงความเป็นไปของมหาจักรวาล ทรงทราบถึงกฎแห่งกรรม  พุทธศาสนิกชนภายหลัง จึงได้สืบทอดทัศนคติของ การทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว  เพื่อเป็นฐานหลักในการธำรงรักษาคุณธรรม  รักษาระเบียบวินัยของสังคมและชาวโลก

                          น่าเสียดายที่คนทั่วไป  ได้แต่ใช้ความรู้อันมีจำกัดทางวิทยาศาสตร์ ที่ยังมิได้เข้าถึงอย่างลึกซึ้งต่อปรากฏการณ์และวัตถุธาตุ มาตัดสินความตามความเห็นของตน  สำหรับสิ่งเหนือปรากฏการณ์ที่ตนยังมิอาจเข้าใจ  จะลบหลู่เสียหมดว่า  งมงาย  อีกทั้งไม่ยอมเข้าไปศึกษาค้นคว้าให้ลุ่มลึก

                          อาจารย์สองสามีภรรยาไม่อาจปฏิเสธเหตุผลนี้ แม้วิทยาการจะก้าวไกล สังคมยิ่งศิวิไลซ์ แต่มันกลับกลายเป็นผลเสีย  ก่อเกิดแรงกดดันคุกคาม  ทำให้ขาดความสงบปลอดภัย   ใจคนถูกวิทยาการ และนามรูปวัตถุชั้นสูงควบคุมไว้ เหมือนถูกขับต้อนด้วยจิตใจของสัตว์ ถูกอารมณ์โทสะปัจจุบันครองใจ
 
                                 ฉะนั้น  บ้านเมืองมากมายที่มีวิทยาการล้ำหน้า  แต่ประชาชนจะก่อกรรมทำร้าย  ผิดคุณธรรมมากกว่าประเทศด้อยพัฒนาทางวิทยาการ     พ่อแม่ของสามสาวใบ้แต่งงานกัน  เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน  เมื่ออายุสามสิบปี แม่ตั้งครรภ์ในเดือนนั้นเอง  พ่อชอบขับรถพาแม่ไปเที่ยวชายทะเลและแหล่งท่องเที่ยวต่าง ๆ

                           ครั้งหนึ่ง ไปงานวัดที่จังหวัดอุบล จอดรถในบริเวณวัด พอเปิดประตูรถเท่านั้น เด็กเร่ร่อนกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามาขอเงิน  มันเป็นเรื่องที่พ่อเกลียดมาก  ไม่เพียงไล่ตะเพิด  ซ้ำยังบอกใคร ๆ ว่า  อย่าให้เงินมันเพราะจะทำให้เด็กเหล่านี้ได้ใจ  เสียนิสัย พ่อแม่เดินเที่ยวงานวัด ซื้อของพื้นเมืองมาใส่ท้ายรถ

                           แต่… ทันใดนั้นก็ต้องผงะเลือดขึ้นหน้า เพราะรถคันใหม่เอี่ยมราคาแพงของเขา  ถูกทำลายด้วยเหล็กแหลม ขีดเป็นรอยลึกตั้งแต่หลังรถไปจนถึงหน้ารถ  พ่อเดือดดาลเจ็บแค้นสุดขีด  คิดว่าจะต้องเป็นฝีมือของเด็กขอเงินกลุ่มนั้นแน่ ๆ

                          เมื่อเห็นเด็ก ๆ อายุสิบสามสิบสี่กลุ่มหนึ่ง  นั่งเล่นปั่นแปะอยู่ใต้ต้นมะม่วงข้างหน้า  พ่อวิ่งตรงไปหาและโดยไม่ถามไถ่อะไรเลย เขาจับเด็กตบซ้ายตบขวาลงไปโดยแรงจนเด็กทุกคนหน้าบวม เขากระชากเด็กคนหนึ่งมาดูรอยแผลที่รถ  แล้วขู่ว่าจะแจ้งตำรวจ

                          เด็กกลุ่มนั้นปฏิเสธว่า  ไม่ได้เป็นคนทำ ด้วยความกลัว  จึงชี้ไปที่เด็กอีกคนหนึ่ง ซึ่งกำลังแบมือขอเงินชาวต่างชาติอยู่ตรงโน้น  พ่อปรี่เข้าไปกระชากคอเด็กคนนั้น ตบซ้ายตบขวา เค้นคอเสื้อตะคอกถามเด็กชายได้แต่แสดงความหวาดกลัว  แต่ไม่โต้ตอบอะไรเลย  พ่อโกรธจัดกระโดดถีบหน้าอกเด็กชายเต็มแรง เด็กชายร้องไม่เป็นเสียง  เลือดกระอักออกทางปาก  ไทยมุงช่วยกันดึงพ่อออกมา   เด็กชายพูดไม่เป็นภาษาแต่สายตาบ่งบอกความอาฆาตแค้นสุดประมาณ

                           พ่อเพิ่งจะดูออกว่า เด็กชายคนนั้นเป็นใบ้    เด็กชายได้รับบาดเจ็บสาหัส  ช้ำในจนกลายเป็นเด็กพิการ เด็กชายอาศัยอยู่ที่วัดกินข้าวพระไปวัน ๆ  สิ่งที่พ่อได้รับทราบต่อมาอีกก็คือเด็กใบ้ไม่ได้เป็นคนผิด

                           ปีนั้น  แม่ให้กำเนิดลูกหญิงคนแรก  สองปีถัดมาให้กำเนิดคนที่สอง และต่อมาคนที่สาม  ลูกทุกคนหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู    แต่ไม่พูด  พ่อแม่หวั่นวิตกมาก  พยายามทุกวิถีทาง  หาหมอ  หาพระ  หาเจ้า บนบานศาลกล่าว…
แต่ช่วยอะไรไม่ได้เลย  ลูกทั้งสามเป็นใบ้แน่นอน 

                                  พ่อแม่เริ่มตัดพ้อชะตากรรมว่า  เวรกรรมอะไรหนอ ? 

                                  ภาพเด็กชายใบ้ที่ถูกซ้อมทั้งที่ไม่ผิด  ถูกถีบหน้าอกจนกระอักเลือดเกือบตาย   เมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในความทรงจำของพ่อแม่     โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สายตาที่เจ็บปวดอาฆาต  อาการที่อึดอัดคับแค้นใจที่พูดไม่ได้ของเด็กใบ้

                           อัตตาของความเป็นปัญญาชน  ที่มิได้น้อมใจรับฟังสัจธรรมยังคงคุกคามชีวิตของเขาต่อไป

                           เพราะจนถึงวันนี้เขายังคงฮึดฮัดกัดฟันตะโกนใส่ฟ้าว่า มันไม่ยุติธรรมเลย…….!

                                 ท่านผู้อ่านเห็นด้วยไหม….. ?.


                                                                                           *     *     *     *     *

ลุงวิทย์:
24. สาวลิง
                            
                           ข้าพเจ้ามีญาติห่าง ๆ คนหนึ่งเพิ่งแต่งงาน  เจ้าสาวของเขามีสมญานามว่า  สาวลิง พอพูดถึงคำว่า สาวลิง ทุกคนก็คงจะเข้าใจว่า เธอคงเป็นสาวขี้เหร่  หรือเนื้อตัวมีแต่ขนเหมือนลิง  แต่ที่ไหนได้  พอแขกเหรื่อได้เห็นเจ้าสาวลิงเข้าจริง ๆ ต่างก็ชมเปาะว่า สวยอย่างกับนางฟ้า  ทำให้ข้าพเจ้าอยากรู้ความเป็น มาของสมญานี้
                             สาวลิงเป็นคนภาคใต้  พ่อแม่มีอาชีพเลี้ยงเป็ด 
                            แม่ของสาวลิง เมื่อครั้งยังเป็นสาวนั้นสวยมากจนลือชื่อไปทั่ว  เป็นที่คลั่งไคล้หมายปองของชายหลายอำเภอ  ชายหนุ่มลูกเศรษฐีชาวมาเลเซียคนหนึ่ง ข้ามประเทศมาขอแต่งงาน  แต่หญิงสาวไม่อยากจากพ่อแม่ไปไกลจึงปฏิเสธ   ชายหนุ่มชาวมาเลเซียถึงกับคลุ้มคลั่ง   เขียนจดหมายรำพันความพิศวาสทิ้งไว้ แล้วกินยานอนหลับดับอารมณ์รักตายไปในโรงแรม  เพื่อขอพบกับเธอใหม่ในชาติหน้า
                            สุดท้ายแม่ของสาวลิงแต่งงานกับเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน  นั่นก็คือ พ่อของสาวลิงบัดนี้
                            ความงามของแม่ของสาวลิงเย้ายวนชวนหลงจริง ๆ จนมีเรื่องเล่าว่า  ครั้งหนึ่ง   ทั้งสองสามีภรรยานั่งเรือแจวข้ามฝั่งแม่น้ำ   ชายแจวเรือแอบรักแม่ของสาวลิงมานานแล้ว  แต่เจียมตัวที่ฐานะต่ำต้อยได้แต่ชะเง้อคอยแอบดู  วันนั้น นับเป็นโอกาสดีที่ได้ดูเต็มตาอย่างใกล้ชิด  มือที่แจวเรือหยุดแจวโดยไม่รู้ตัว   เพราะมัวแต่จ้องมองความงามของเธอจนเคลิบเคลิ้ม  พ่อแม่ของสาวลิงผิดสังเกตว่าเรือคว้างอยู่กับที่   จึงมองดูคนแจว แม่ของสาวลิงเหลือบไปเห็นเป้ากางเกงของคนแจวขาดเป็นรูใหญ่ เธอลืมตัวหัวเราะคิก  คนแจวถูกรอย ยิ้มปะทะใจอย่างแรง  เข่าอ่อนหรือเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ได้   เขาหล่นโครมลงไปในน้ำ  ไม่กล้าโผล่ขึ้นมาแจวเรือต่อไป  พ่อของสาวลิงจึงต้องลงมือแจวเสียเอง
                            แต่งงานกันไม่นาน  แม่ของสาวลิงก็ตั้งครรภ์  ผู้เป็นสามีประคับประคองเอาใจเต็มที่  พ่อแม่และทุกคนในบ้านก็เช่นกัน อาหารการกินทุกอย่างเพียบพร้อม แต่เธอเบื่ออาหารทุกอย่าง
                            วันหนึ่งพ่อของสาวลิงซื้อเนื้อค่างจากตลาดมาน่องหนึ่ง มาตุ๋นยาจีนให้กิน  แม่ของสาวลิงเจริญอาหารเป็นการใหญ่ ทำให้ทุกคนในบ้านดีใจ   จากนั้นก็จ้องแต่จะหาซื้อเนื้อค่างมาให้เธอกิน   วันหนึ่งพ่อของสาวลิงไปตลาด   ซื้อค่างเป็น ๆ กลับมาบำรุงเลี้ยงให้อ้วนพี  เพื่อจะฆ่าเป็นอาหารบำรุงภรรยาคนสวย
                           จากนั้นแม่ของสาวลิงท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว

                        วันที่ค่างจะถูกฆ่า  บรรยากาศสลดหดหู่ชอบกล  แต่ผู้มีเป้าหมายในการฆ่า จะไม่รู้สึกได้เลย เมื่อค่างเห็นมีดแหลมคมวาบตรงเข้ามาหา   น้ำตาของมันไหลพรากทันที  เพิ่งจะกินกล้วยของเขาไปได้ไม่กี่ลูก  จะต้องถูกทวงหนี้ด้วยชีวิตแล้วหรือ  มันทำมือประหลก ๆ  เหมือนยกมือไหว้ร้องขอชีวิต        
               
                          ความรักภรรยาคนสวยสุดสวาท ทำให้พ่อของสาวลิงมืดบอดจากความเมตตาเสียสิ้นเขาแทงมีดแหลมคมเล็งไปกลางหัวใจของค่าง  ค่างไขว่คว้าจับมีดไว้แน่น  พ่อของสาวลิงชักมีดออกจากมือค่างโดยแรงเพื่อจะแทงใหม่ ทันทีที่มีดถูกชักออกจากมือ  มือของค่างที่กำมีดไว้แน่นถูกคมมีดเฉือนจนนิ้วเล็ก ๆ ของมันขาดออกทันทีสี่นิ้ว เลือดพุ่งกระฉูด 

                            แม่ของสาวลิงที่นั่งดูการฆาตกรรมอยู่ใกล้ ๆ สยองขวัญใจสั่นจะเป็นลม ขอให้สามีปล่อยค่างไป  ความเจ็บปวดแสนสาหัสของค่างที่ถูกตัดนิ้วสด ๆ สี่นิ้ว  มิใช่คำพูดใดจะพรรณนาได้เลย พอโซ่หลุดจากคอ  ค่างน้อยน่าสงสารกระโจนออกจากลานประหารทันที  มันไม่ได้คิดถึงนิ้วทั้งสี่ที่ร่วงอยู่กับพื้นตรงนั้น ก่อนที่มันจะลับหายเข้าไปในสุมทุมพุ่มไม้ พ่อแม่ของสาวลิงมองตามไป ทั้งสองเห็นสายตาเขียวปัดที่อาฆาตแค้น และเจ็บปวดแสนสาหัสของค่างเป็นครั้งสุดท้าย 

                             จากวันนั้นเป็นต้นมา  แม่ของสาวลิงกินอาหารประเภทเนื้อสัตว์ไม่ได้อีกเลย  คนในบ้านเกรงว่า หลานที่จะเกิดมาจะขาดอาหาร   จึงแอบปรุงอาหารด้วยน้ำซุปเนื้อสัตว์ให้แม่ของสาวลิงกิน  แต่ก็ปรากฏว่า เธอต้องอาเจียนออกเสียหมดในภายหลัง  อาการเป็นอย่างนี้จนกระทั่งคลอด เมื่อถึงกำหนดคลอด  ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ
 
                              ทารกน้อยเป็น  เด็กหญิงหน้าตาสวยงามน่ารักมาก  ไม่ด้อยกว่าความงามของแม่ผู้ให้กำเนิด แต่น่าเสียดาย  มือซ้ายของทารกน้อย นอกจากนิ้วหัวแม่มือเป็นปกติแล้ว  นอกนั้นอีกสี่นิ้วกุดหมดมีความยาวเท่ากับนิ้วหัวแม่มือเท่านั้น  

                              ญาติผู้ใหญ่และพ่อแม่ของสาวลิง   พอได้เห็นเช่นนั้น  ต่างอุทานแล้วนิ่งอึ้ง  ไม่มีคำพูดตอกย้ำใด ๆ ให้คิดถึงค่างตัวนั้น  เพราะต่างก็รู้แท้อยู่แก่ใจ

                             ในงานมงคลสมรสของสาวลิงกับเจ้าบ่าวญาติห่าง ๆ ของข้าพเจ้า   แขกเหรื่อพากันตะลึงงันกับความงามของเจ้าสาวที่สวยเลิศเฉิดฉายไปเสียหมด   

                               แต่ไม่มีสักกี่คนหรอกที่รู้ว่า  ภายในถุงมือสีขาวของเธอนั้น  เจ้าสาวนิ้วด้วนไปสี่นิ้ว  จากผลของเวรกรรมที่พ่อแม่ทำไว้.

                                                                                  *    *    *    *    *    *









*     *     *     *     *

ลุงวิทย์:
25. อาว์สามกินเจ

                            อาว์สามโทรศัพท์มาหลายครั้ง เรียกให้ข้าพเจ้าไปหาที่บ้าน   เพื่อจะปรึกษาอะไรบางอย่าง เนื่องด้วยหลายปีมานี้ ข้าพเจ้าชีพจรลงเท้า จึงต้องเดินทางไปต่างประเทศไม่หยุด  น้อยนักที่จะอยู่บ้าน  จึงเพิ่งจะไปพบอาว์สามเมื่อเร็ว ๆ นี้
                               เหตุที่อยากพบข้าพเจ้านั้น  เนื่องจากหลังเทศกาลกินเจสิบวันปีที่แล้ว  อาว์สามเกิดอยากจะกินเจ ตลอดชีวิตขึ้นมา  จึงต้องการจะรู้ข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับการกินเจจากข้าพเจ้า การตัดสินใจปุบปับอย่างนี้ของอาว์สามทำให้ข้าพเจ้าไม่เชื่อ  คิดว่าอาว์สามน่าจะล้อเล่นเสียมากกว่า
                               อาว์สาม ซึ่งเป็นญาติสนิทของข้าพเจ้าคนนี้  ข้าพเจ้ารู้จักนิสัยใจคอดี  แม้อายุจะห้าสิบกว่า  แต่จะหาเวลาเข้าวัดเข้าวาถือศีลกินเจแทบไม่ได้เลย    เทศกาลกินเจสิบวันทุกปี ชาวบ้านชาวเมืองเขากินเจกันหมด  แต่อาว์สามจะยังคงยุ่งอยู่กับงานสังคมรอบตัวทุกวัน  จะกินเจ ตามสมัยนิยม กับเขาสักสองสามวันก็ทั้งยาก  ปีนี้อยู่ ๆ อาว์สาม บอกว่าจะกินเจตลอดชีวิต  อย่างนี้ใครจะไปเชื่อ

                               อาว์สาม ได้ชื่อว่า หญิงเหล็ก  เก่งกาจด้วยสามกล้า เป็นหัวหน้าชุมชนคนไฮโซ 

                                                            หนึ่งกล้า คือ   กล้าพูดกล้าแสดง 
                                                            กล้าสอง  คือ  กล้าทำกล้ารับ
                                                            กล้าสาม  คือ  กล้ากินกล้าลอง

                               กล้าหนึ่ง กล้าสองของอาว์สาม  เป็นความภาคภูมิใจที่เชิดหน้าชูตา  งามสง่าอยู่บนคานทอง ได้รับความเคารพยกย่องในงานสาธารณกุศล  แต่กล้าสามนั้นข้าพเจ้าพะอืดพะอมไม่อยากพูดถึง  อาว์สาม กล้ากินกล้าลองทุกอย่างที่เขากินกัน เช่น สมองลิงสด ๆ ลูกหนูเป็น ๆ ทั้งตัว และอาหารประหลาดอื่น ๆ

                         เมื่ออาว์สามถามข้อมูลเกี่ยวกับการกินเจ  ผมจึงกระตือรือร้นอธิบายให้เข้าใจว่า

                         1. ไม่กินพืชผักห้าฉุนคือ  หอม  กระเทียม  กุยไช่  กระเทียมโทน  ยาสูบ  เพราะ
                                             กระเทียม      ทำลายหัวใจ    มีผลเสียต่อธาตุไฟของร่างกาย
                                             หัวหอม      ทำลายไต     มีผลเสียต่อธาตุน้ำของร่างกาย
                                             กุยไช่หรือผักแป้น   ทำลายตับ     มีผลเสียต่อธาตุไม้ของร่างกาย
                                            กระเทียมโทน   ทำลายม้าม     มีผลเสียต่อธาตุดินของร่างกาย 
                                            ใบยาสูบ      ทำลายปอด     มีผลเสียต่อธาตุทอง 
                             เราจึงไม่กินพืชผักฉุนทั้งห้านี้

                            2. โรงเจบางแห่ง กินหอยนางรม ตามความเชื่อที่อนุโลมให้แก่ตนเอง  ซึ่งที่ถูกต้อง คือ กินไม่ได้  ไม่ควรกิน เพราะเขามีชีวิต  เป็นของสดคาว
                            3. มีคนแย้งว่าพืชผักก็มีชีวิตทำไมยังกินได้  พืชผักมีญาณเดียว คือ ญาณเจริญเติบโต  แต่สัตว์มีวิญญาณ และญาณสำนึกรู้ด้วย  จึงกินไม่ได้
                                ไข่ไก่ กับ นมวัว เป็นอาหารอนุโลมสำหรับผู้มีความจำเป็น หากไม่กินได้ก็จะยิ่งดี   คนที่เคยต่อต้าน ไม่เห็นด้วยกับการกินเจ  พอเมื่อมีเหตุให้ต้องกินเจ  จึงมักจะสงวนท่าทีไม่อยากเปิดเผย   อาว์สามไม่เปิดเผยสาเหตุของการเปลี่ยนใจจะกินเจตลอดชีวิตให้ฟัง  อาจเพราะถือตัวว่า เป็นญาติผู้ใหญ่  แต่ข้าพเจ้าก็ล่วงรู้จนได้ว่า 

                                   เมื่อระหว่างเทศกาลกินเจปีที่แล้ว อาว์สามซึ่งถือโสด และยังอยู่ร่วมครอบครัวกับพี่ชาย และหลาน ๆ  คือ ลูกของพี่ชาย  ปีนี้ อาว์สามเกิดความคิดจะกินเจ  ในเทศกาลนี้กับเขาด้วย และจะไปตั้งใจกินที่บ้านปลูกใหม่สวยหรูของหลานอีกคนหนึ่งที่สะอาดสะอ้าน สงบเงียบกว่าบ้านที่อยู่ปัจจุบัน 
                                    ครบกำหนดกินเจสิบวัน   คืนนั้นประมาณเวลาตีสอง   อาว์สามได้นิมิตชัดเจนว่า    มีแม่ชีในชุดขาวหลายท่าน  มาขอบิณฑบาตให้ละเลิกการกินเนื้อสัตว์เสีย

                             อาว์สามตื่นขึ้น นอนไม่หลับอีก  จึงลุกขึ้นเปิดหน้าต่างมองดูท้องฟ้า  เห็นดวงจันทร์ขาวสลัวอยู่หลังเมฆ  กิ่งใบต้นมะม่วงข้างบ้านแกว่งไหวตามลม  เกิดเป็นเงาวับแวม  ใต้ต้นมะม่วง  เป็ดขาวที่เลี้ยงไว้หลายตัวพับคอหลับบนปีกหลังของตัวเอง  มองไปคล้ายแม่ชีที่เห็นติดตาติดใจในนิมิตเมื่ออึดใจก่อน
                            อาว์สามรีบปิดหน้าต่าง นอนไม่หลับจนถึงรุ่งเช้า

                            หลานกตัญญูดูแลอาว์สามเป็นอย่างดี
                            อาหารเช้ามื้อแรกของการออกเจ  ทำเหมือนจะฉลอง  หรือชดเชยกับการที่ต้องอดกินเลือดเนื้อเขามาหลายวัน มื้อนี้จึงมีทั้ง หมู ปลา เป็ด ไก่เต็มเพียบ     
              
                            อาว์สามเข้าครัวสำรวจดูอาหาร แต่พอเห็นเป็ดที่ซื้อเตรียมไว้เท่านั้นก็ชะงักงัน เป็ดที่ถูกถอนขนจนเกลี้ยงเกลาแล้วตัวนั้น ขาวเหมือนแม่ชีที่เห็นในนิมิต หัวเป็ดที่ยังมีโคนขนอ่อนเขียวรำไร  เหมือนศีรษะแม่ชีเสียนี่กระไร นัยน์ตาของเป็ดเหมือนสายตาวิงวอนของแม่ชีที่พูดว่า  ไม่ใช่ขอบิณฑบาตทั่วไป  แต่ขออย่าได้เกี่ยวกรรมกับสัตว์ทั้งหลายจนถึงชาติต่อไป

                            อาว์สามเกิดอาการคลื่นไส้วิงเวียนอย่างแรง เข่าอ่อนเป็นลมล้มพับลงในครัวตรงนั้นหลานรีบนำส่งโรงพยาบาล
                            พอฟื้นคืนสติคำแรกที่อาว์สามพูด
                            คือ
                           ฉันจะกินเจตลอดชีวิต.



                                                                                         *     *     *     *     *

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว

ตอบ

Go to full version